Description

සුළඟ වගේ ඇවිදින්

අරුණි අක්කා එකපාරටම, ඒ පුංචි අත්දෙක

මගේ දෙඅත් උඩින් තියාගත්තා.

ඒ ඇස්දෙක කඳුළු වලින් පිරිලා

“ආයේ කවමදාවත් මාව තනිකරන්න එපා

මාලින්ද…”

අරුණි අක්කට කියාගන්න ලැබුනේ එච්චරයි.

එයා ඉකිගහන්න පටන් ගත්තා.

කිසිම දවසක, කාටවත් වෙන්කරන්න බැරි

බැම්මක් වගේ…

මම ඒ පුංචි ඇගිලි තුඩු මිරිකගත්තා

‘සත්තයි…කාටවත් ඔයාව මගෙන් උදුරගන්න

දෙන්නේ නෑ…’

ඇස්දෙකේ කඳුළු පුරෝගෙන,

මගේ කඳුළු කතාවේ පුංචි කුමාරිට

මම පොරොන්දු වුනා.